பிரஜ் பாஷா: கிருஷ்ண பக்தியின் இலக்கிய மொழி

மதுரா மற்றும் பரந்த பிரஜ் பிராந்தியத்தை மையமாகக் கொண்ட பிரஜ் பாஷா, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் படிப்படியாக ஒன்றிணைந்து தரப்படுத்தப்பட்ட இந்திக்கு பங்களிக்கும் முன் வட-மத்திய இந்தியாவின் இரண்டு முக்கிய இலக்கிய மொழிகளில் ஒன்றாக மாறியது. அதன் வரலாற்று அடையாளம் கிருஷ்ணருடன் நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது, அவரது வாழ்க்கை பிரஜில் உள்ள இடங்களுடன் தொடர்புடையது. இந்த இணைப்பு வைஷ்ணவ கவிதை மற்றும் பக்தி வெளிப்பாட்டிற்கு மொழியை ஒரு முக்கிய ஊடகமாக மாற்றியது.

பிரஜ் பாஷா என்பது மேற்கு உத்தரப்பிரதேசம், கிழக்கு ராஜஸ்தான் மற்றும் தெற்கு ஹரியானாவின் சில பகுதிகளில் பேசப்படும் ஒரு இந்தோ-ஆரிய மொழியாகும். அதன் இலக்கிய பாரம்பரியத்தில் மாயக் கவிதைகள், புனித வாழ்க்கை வரலாறுகள், உரைநடைப் படைப்புகள், அரசவைப் படைப்புகள், புகழ்ச்சிகள் மற்றும் ஹரிவம்ச புராணத்துடன் மகாபாரதத்தின் முழுமையான வசன மொழிபெயர்ப்பு ஆகியவை அடங்கும். தரப்படுத்தப்பட்ட ஹிந்தி வளர்ந்ததால் அதன் இலக்கிய மேலாதிக்கம் குறைந்தாலும், பல மாவட்டங்களில் பிரஜ் தொடர்ந்து பேசப்படுகிறது, அங்கு இது பெரும்பாலும் மத்திய பிரஜ் பாஷா என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. பஞ்சாபி மற்றும் இடைநிலை பேச்சுவழக்குகளால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள இந்துஸ்தானியுடன் ஒப்பிடும்போது அறிஞர்கள் இதை மத்திய இந்தோ-ஆரிய மொழிகளின் ஒப்பீட்டளவில் பழமைவாத எடுத்துக்காட்டு என்று கருதுகின்றனர்.

தோற்றம் மற்றும் வகைப்பாடு

மொழியியல் குடும்பம்

பிரஜ் பாஷா இந்தோ-ஆரிய மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தது. இந்துஸ்தானியுடன் ஒப்பிடுகையில் இது ஒரு பழமைவாத மத்திய இந்தோ-ஆரிய மொழியாக அறிஞர்களால் கருதப்படுகிறது. இந்துஸ்தானி பஞ்சாபி மற்றும் இடைநிலை பேச்சுவழக்குகளிலிருந்து செல்வாக்கைப் பெற்றதாக வரலாற்றுக் குறிப்பு விவரிக்கிறது, அதே நேரத்தில் பிரஜ் மிகவும் பழமைவாத தன்மையை தக்க வைத்துக் கொண்டார்.

தோற்றம்

மதுராவை மையமாகக் கொண்ட ஒரு தெளிவற்ற கலாச்சார மற்றும் மொழியியல் பகுதியான பிரஜ் பிராந்தியத்துடன் பிரஜ் தொடர்புடையது. கிடைக்கக்கூடிய வரலாற்று விளக்கம் ஒரு ஒற்றை தோற்ற தேதியை ஒதுக்கவில்லை அல்லது மத்திய இந்தோ-ஆரிய குழுவிற்குள் அதன் வகைப்பாட்டிற்கு அப்பால் ஒரு குறிப்பிட்ட முன்னோடி மொழியை அடையாளம் காணவில்லை.

பெயர் சொற்பிறப்பியல்

வரலாற்று ரீதியாகவும் புவியியல் ரீதியாகவும் தொடர்புடைய பிரஜ் பிராந்தியத்திலிருந்து இந்த மொழி அதன் பெயரைப் பெற்றது. இப்பகுதி குறிப்பாக கிருஷ்ணருடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது மற்றும் மதுரா மற்றும் சுற்றியுள்ள ஏராளமான குடியேற்றங்களை உள்ளடக்கியது.

வரலாற்று வளர்ச்சி

இடைக்கால இலக்கிய உருவாக்கம்

பதினான்காம் நூற்றாண்டில், பிரஜ் பாஷா ஒரு வளர்ந்த இலக்கிய பாரம்பரியத்தைக் கொண்டிருந்தது. சுவாமி ஸ்ரீ ஸ்ரீபட்டா தேவச்சார்யா எழுதிய யுகல ஷாதகா வ்ரஜ பாஷாவில் முதல் "வாணி" புத்தகமாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது மற்றும் ராதா-கிருஷ்ண வழிபாட்டின் நிம்பர்கா சம்பிரதாய பாரம்பரியத்தைச் சேர்ந்தது.

வல்லபா பிரிவின் ஹாஜியோகிராஃபிக்கல் வார்தா இலக்கியத்திலும் பிரஜ் உரைநடையை உருவாக்கினார். கௌராசி வைஷ்ணவன் கீ வார்தா, கோகுலநாதாவுடன் தொடர்புடையது மற்றும் பின்னர் ஹரிராயால் தொகுக்கப்பட்டு தொகுக்கப்பட்டது, இது வல்லபாச்சார்யாவின் முன்மாதிரியான பக்தர்களின் முக்கியமான புஷ்டிமார்க் புனித வாழ்க்கை வரலாறு ஆகும்.

இலக்கியப் பயன்பாட்டின் விரிவாக்கம்

பிரஜ் இலக்கியம் பக்திக் கவிதைகளைத் தாண்டி விரிவடைந்தது. துளசிதாஸ் எழுதிய 'வினயா பத்திரிகா', சுர்டாஸ் எழுதிய 'சுர் சாகர்', அமீர் குஸ்ரோவின் சூஃபி கவிதை, கவி பூஷண் எழுதிய புகழ்ச்சி மற்றும் குரு கோவிந்த் சிங் எழுதிய 'தாசம் கிரந்த்' ஆகியவை இதன் முக்கியமான படைப்புகளில் அடங்கும். சத்ரபதி சம்பாஜி மகாராஜா நயிகாபேட், நக்ஷிக் மற்றும் சதசத்தக் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையவர். கிஷன்கர் ஆட்சியாளரின் அரசவைக் கவிஞரான பிருந்தா பிருந்தா சத்சாய் உடன் தொடர்புடையவர்.

இந்திக்கு பங்களிப்பு

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில், பிரஜ் பாஷா படிப்படியாக இணைக்கப்பட்டு தரப்படுத்தப்பட்ட இந்தியின் வளர்ச்சிக்கு பங்களித்தது. ஒரு முக்கிய இலக்கிய மொழியாக அதன் முந்தைய அந்தஸ்து வட-மத்திய இந்திய இலக்கிய கலாச்சாரத்தின் வரலாற்றில் நீடித்த பங்கைக் கொடுத்தது.

நவீன காலம்

பிரஜ் ஒரு உயிருள்ள மொழியாக உள்ளது. மேற்கு உத்தரப்பிரதேசத்தின் பல மாவட்டங்களில் இது மத்திய பிரஜ் பாஷா என்று அழைக்கப்படும் ஒரு தனித்துவமான வடிவத்தில் தொடர்கிறது. ராஜஸ்தான், ஹரியானா மற்றும் ஃபரிதாபாத்துடன் இணைக்கப்பட்ட டெல்லியின் தெற்குப் பகுதிகளிலும் சமூகங்கள் இதைப் பேசுகின்றன.

ஸ்கிரிப்ட்கள் மற்றும் எழுதும் முறைகள்

பிரஜ் பாஷாவின் வரலாற்றுக் குறிப்பு மொழியையும் அதன் இலக்கிய மரபுகளையும் அடையாளம் காட்டுகிறது, ஆனால் ஒரு எழுத்து, ஸ்கிரிப்ட் காலவரிசை அல்லது எழுத்து-அமைப்பு வளர்ச்சியைக் குறிப்பிடவில்லை. அதன் இலக்கியம் கையெழுத்துப் பிரதிகள் மற்றும் திருத்தப்பட்ட தொகுப்புகள் உள்ளிட்ட பெயரிடப்பட்ட கவிதை, உரைநடை மற்றும் மத படைப்புகள் மூலம் பாதுகாக்கப்படுகிறது, ஆனால் கூடுதல் சான்றுகள் இல்லாமல் எந்த குறிப்பிட்ட எழுத்தையும் இங்கு விவரிக்க முடியாது.

புவியியல் விநியோகம்

வரலாற்று மற்றும் நவீன பரவல்

பிரஜ் பிராந்தியம் மதுராவை மையமாகக் கொண்டு உத்தரப்பிரதேசம் மற்றும் ராஜஸ்தானின் சில பகுதிகள் முழுவதும் பரவியுள்ளது. உத்தரப்பிரதேசத்தில், பிரஜ் பாஷா மதுரா, ஹத்ராஸ், ஆக்ரா, அலிகார், ஃபிரோசாபாத், மைன்புரி மற்றும் எட்டா, புடான், பரேலி, சம்பல், கௌதம் புத்த நகர் மற்றும் புலந்த்ஷஹர் ஆகிய பகுதிகளில் பேசப்படுகிறது. தெற்கு காசியாபாத் அருகே உள்ள சமூகங்களும் இதைப் பேசுகின்றன.

ராஜஸ்தானில், இது பரத்பூர், டீக், கரௌலி மற்றும் தோல்பூரில் பேசப்படுகிறது. ஹரியானாவில், அதன் விநியோகத்தில் பல்வால், ஃபரிதாபாத் மற்றும் குருகிராமின் கிழக்கு பகுதிகள் அடங்கும். தெற்கு தில்லியில் உள்ள சில சமூகத்தினரும் தொடர்ந்து பிரஜ் பாஷாவைப் பேசுகிறார்கள்.

உள்ளூர் மையங்கள்

பிருந்தாவனம், மதுவன், தீக், கமான், கோசி கலான், சாட்டா, பல்தியோ, பஜ்னா, சூரிர் மற்றும் பிதாவுனி ஆகியவை முக்கியமான வட்டாரங்களில் அடங்கும். இந்த இடங்கள் பிரஜ் பகுதியைச் சேர்ந்தவை அல்லது அதனுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

இலக்கிய பாரம்பரியம்

மத மற்றும் மாய இலக்கியம்

பெரும்பாலான பிரஜ் இலக்கியங்கள் மாயமானவை மற்றும் கடவுளுடன் மக்களின் ஆன்மீக ஒற்றுமையைப் பற்றியவை. பிரஜ் பாஷா கவிஞர்கள் பெரும்பாலும் கடவுளை உணர்ந்த புனிதர்களாக கருதப்பட்டனர், இதன் விளைவாக அவர்களின் வார்த்தைகள் தெய்வீக மூலத்திலிருந்து நேரடியாக வெளிவருகின்றன என்று புரிந்து கொள்ளப்பட்டன.

கவிதையும் புனித வாழ்க்கை வரலாறும்

அஷ்டசப்பின் புஷ்டிமர்கியா கிராதன், யுகல ஷாதகா, வினய பத்திரிக்கை, மற்றும் சுர் சாகர் ஆகியவை முக்கியமான பக்தி மரபுகளைக் குறிக்கின்றன. வல்லபா பிரிவின் வார்தா இலக்கியம் ஆரம்பகால உரைநடைக்கு பங்களித்தது, அதே நேரத்தில் கௌரசி வைஷ்ணவன் கீ வார்தா ஒரு முக்கியமான புஷ்டிமார்க் புனித வாழ்க்கை வரலாறாக மாறியது.

காவிய மற்றும் நீதிமன்ற இலக்கியம்

மகாபாரத தர்பண் காசி இராஜ்ஜியத்தின் அரசவை ஆதரவின் கீழ் இயற்றப்பட்டது மற்றும் கோகுல் நாத் கவி, அவரது மகன் கோபிநாத் மற்றும் அவரது சீடர் மணிதேவ் ஆகியோரால் முடிக்கப்பட்டது. இலக்கிய பிரஜ் பாஷாவில் உள்ள ஹரிவம்சா புராணம் உட்பட மகாபாரதத்தின் முதல் முழுமையான வசன மொழிபெயர்ப்பாக இது விவரிக்கப்படுகிறது.

இலக்கணம் மற்றும் ஒலியியல்

முக்கிய அம்சங்கள்

இந்த பதிவு பிரஜ் பாஷாவை ஒரு பழமைவாத மத்திய இந்தோ-ஆரிய மொழியாக அடையாளம் காட்டுகிறது, ஆனால் இலக்கண விவரங்களை வழங்கவில்லை.

ஒலி அமைப்பு

மெய்யெழுத்துக்கள் பற்றிய ஒரு பகுதி அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளது, ஆனால் குறிப்பிட்ட மெய்யெழுத்துக்கள் அல்லது பிற ஒலியியல் அம்சங்கள் கிடைக்கக்கூடிய விளக்கத்தில் கொடுக்கப்படவில்லை.

செல்வாக்கும் மரபும்

பிரஜ் பாஷா தரப்படுத்தப்பட்ட இந்திக்கு பங்களித்தது மற்றும் வட இந்திய இலக்கிய வரலாற்றில் மையமாக உள்ளது. அதன் பக்தி சொற்களஞ்சியம் மற்றும் கவிதை மரபுகள் குறிப்பாக கிருஷ்ண வழிபாடு, ராதா-கிருஷ்ண மரபுகள் மற்றும் பரந்த வைஷ்ணவ இலக்கிய உலகத்துடன் தொடர்புடையவை.

ஆண் கவிஞர்களின் படைப்புகள் உட்பட பெண் கண்ணோட்டத்தை அடிக்கடி பயன்படுத்துவது இந்த இலக்கியத்தின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாகும். பெண்கள் தங்கள் காதலனுடன் மீண்டும் இணைவதால் தெய்வீக ஆன்மீக அன்பின் புனிதர்களின் உருவக அனுபவத்தை இது பிரதிபலிக்கிறது. வட இந்திய இலக்கியத்தில் இந்த பாரம்பரியம் பரவலாக உள்ளது, இருப்பினும் மௌலானா தாவுத்தின் சந்தாயன் வழிபாட்டாளர் மற்றும் வணங்கப்படும் வழக்கமான பாலினங்களின் தலைகீழ் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.

நவீன நிலை

உத்தரப்பிரதேசம், ராஜஸ்தான், ஹரியானா மற்றும் தெற்கு டெல்லியின் சில பகுதிகளில் பிரஜ் பாஷா இன்னும் பேசப்படுகிறது. மொத்த பேச்சாளர் அல்லது அதிகாரப்பூர்வ மொழி பதவி இங்கு வழங்கப்படவில்லை. கிராமங்கள் மற்றும் நகர்ப்புறத்துடன் இணைக்கப்பட்ட சமூகங்களில் அதன் தொடர்ச்சியான பயன்பாடு, பிரஜ் ஒரு வரலாற்று இலக்கிய மொழி மட்டுமல்ல, ஒரு உயிருள்ள பிராந்திய பேச்சு வடிவமும் கூட என்பதை நிரூபிக்கிறது.

கற்றல் மற்றும் படிப்பு

ரூபர்ட் ஸ்னெல்லின் ஹிந்தி பாரம்பரிய பாரம்பரியம்: ஒரு பிரஜ் பாஷா ரீடர் மற்றும் பிரஜ் சுருக்கமாக: இலக்கிய பிரஜ் பாஷா க்கு ஒரு அறிமுகம் போன்ற படைப்புகளால் நவீன ஆய்வு ஆதரிக்கப்படுகிறது. இந்த வளங்கள் பிரஜ் பாஷாவை இந்தி இலக்கிய கலாச்சாரத்தின் வரலாற்றில் வைக்கிறது மற்றும் அதன் பாரம்பரிய பாரம்பரியத்தை மேலும் ஆய்வுக்கு கிடைக்கச் செய்கிறது.

முடிவு

வட மத்திய இந்தியாவின் மொழியியல் மற்றும் இலக்கிய வரலாற்றில் பிரஜ் பாஷா ஒரு தனித்துவமான இடத்தை வகிக்கிறது. மதுராவைச் சுற்றியுள்ள பிரஜ் பிராந்தியத்தில் வேரூன்றிய இது, கிருஷ்ணரை மையமாகக் கொண்ட வைஷ்ணவ கவிதை மற்றும் மாய எழுத்துக்களின் முக்கிய மொழியாக மாறியது. அதன் பாரம்பரியத்தில் புனித வாழ்க்கை வரலாறுகள், ஆரம்பகால உரைநடை, பக்தி வசனம், சூஃபி கவிதை, அரசவை பாடல்கள் மற்றும் இலக்கிய பிரஜ் பாஷாவில் ஹரிவம்சா புராணத்துடன் மகாபாரதத்தின் முதல் முழுமையான வசன மொழிபெயர்ப்பு ஆகியவை அடங்கும். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் தரப்படுத்தப்பட்ட இந்திக்கு இந்த மொழி படிப்படியாக பங்களித்த போதிலும், அது மறைந்துவிடவில்லை. உத்தரப்பிரதேசம், ராஜஸ்தான், ஹரியானா மற்றும் தெற்கு டெல்லியின் சில பகுதிகளில் பிரஜ் பாஷா பேசப்படுகிறது, இது பிரஜின் கலாச்சார அடையாளத்தை தொடர்ந்து வரையறுக்கும் இலக்கிய மற்றும் பக்தி பாரம்பரியத்தை பாதுகாக்கிறது.